JE WOONT IN STILTE
je woont in stilte
ik mis je in
het opgaan van de zon
je schaduwt alle uren die nu
langer lijken te gaan duren
de week verliest zijn dagen
omdat niemand naar hun naam
komt vragen, zonder jou is
doordeweeks maar grauw
je woont in stilte
neemt geen woord meer op
laat je warmte langzaam wurgen
door de winter van de strop
muren schuren onbegrip
liefde die niet spiegelt wordt verstikt
in blikken die elkaar steeds minder mogen
nog altijd ben ik stapel op je ogen
wil melker
03/03/2003
Reacties op dit gedicht
| kokkie: | Woensdag, maart 03, 2004 21:37 |
| lees hem telkens weer opnieuw overal waar ik je tegenkom, steeds meer ontdek ik Wil, soms zie ik even een stukje afscheid van winter?? liefs angela |
|
| lommert: | Woensdag, maart 03, 2004 20:06 |
| je hebt een mooie manier van dichten...strak en fijn om te lezen..ook dit gedicht...geven en nemen in het leven...anders komt de eenzaamheid om de hoek. xxje willemmien |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: cartooneke | ||
| Gepubliceerd op: 03 maart 2004 | ||
| Thema's: | ||