Doorbreken van patronen.
Met heel mijn wezen...
zonder angst,
mezelf durven tonen.
Vanuit een gekwetst gevoel,
soms nog eens terug
die hardheid die me overmeesterd.
Alleen nu...
iemand durven toelaten.
Iemand durven laten kijken,
wat er achter die hardheid schuilt.
Want net daar...
zit dat kleine - bange meisje.
Eenzaam en alleen.
Gebroken - verdrietig...
in stilte te huilen.
Tranen die niemand zien mag.
Omdat tranen me niet "veilig" zijn.
Maar jou liefde voor mij,
mijn "liefde" voor jou...
overmeesterd steeds weer die hardheid.
Laat me steeds "veilig" naar m'n hart toe gaan!
De pijn van "de wonde"...
op dat moment héél sterk te voelen.
Alleen nu...
gevolgd door een gevoel van liefde.
Jou liefde...
die als balsem op de wonde streelt.
Jou liefde toelaten.
Zodat de wonde langzaam maar zeker,
een gezond litteken kan worden.
Ik hou van jou
met héél mijn hart!