Tijd

Er is een tijd dat je wil leven
En denkt het nooit op te geven
Maar er is ook een tijd van gaan
Dan wil je niet meer in je eigen voeten staan

Bij mij is nu de tijd van gaan aangebroken
Ik weet dat nu misschien je hart is gebroken
Maar die tijd van leven
Is mij nooit gegeven

Je woorden hebben me doen denken
Je woorden zijn me liefde gaan schenken
Je woorden dwarrelen door mijn hoofd
Je woorden die krijg ik nooit meer gedoofd

Je mooie lach
Je mooie woorden
Je mooi hart
Je mooie ogen

Dat kan ik niet zo maar opgeven
Ik zal nu naar jou gaan streven
Geef me dan wel de vriendschap en warmte die ik nodig heb
Want anders waren al die woorden maar nep

Achter een grijze wolkje zal ik wachten
Wachtend tot de pijn zal verzachten
Maar jou zal ik nooit vergeten
Dat moet je toch maar even weten

-xxx-