hulpeloos meisje zoekt hulp
na zoveel ziek te zijn geweest
wat echt niet was een feest
heb ik weinig vrienden over
en ik word alleen maar dover
ik wil het allemaal niet meer horen
het doet weer pijn aan mijn oren
elke keer van lang weggeweest
ben ik echt niet onbevreesd.
zouden ze me nog wel kennen?
of gaan hun me ook weer jennen
net als de vorige groep
werd ik weer gezet op de stoep
ze wouden me niet meer hebben
die pijn zal nooit wegebben
elke keer opnieuw de vraag
mogen ze mij wel graag
is het antwoord nee...
dan kap ik er hierna echt mee
niet nog is door die shit
het moet niet erger worden dan dit
dan vraag ik mezelf weer af
kon ik niet beter liggen in mijn gaf
wat is toch het nut van het leven???
waarom is dat nou aan mij gegeven...
had het leven aan iemand anders geschonken
dan was ik nu neit zo diep gezonken!
haal ik het allemaal in me hoofd?
er is verder niemand die me geloofd
ben ik nu echt zo gestoord?
is er niemand die mijn noodkreet hoort?
zien kunnen ze het ook
ten eerste lijk ik wel een spook
dan heb je ook nog die krassen
die ik er niet zo maar kan afwassen
stoppen ermee lukt me niet
dat doet mezelf nog wel verdriet
ik kan het zelf echt neit meer aan
wat heb ik jullie nou misdaan
waarom willen jullie nou niet zien
ik heb verdriet voor tien
ik heb al wel is om hulp geroepen
maar ze kwamen er niet aan in troepen
zelfs niet 1 die het heeft gehoord
volgens mij ben ik nu toch echt gestoord
en als je het iemand wel verteld
vinden ze je eerst een held
maar na een dag zijn ze het vergeten
dat heb ik ze wel verweten
daarna nooit meer hulp durven zoeken
mezelf verscholen in alle hoeken
nu zie ik dat dat niet meer kan
maar wat moet ik dan?
waar meot ik nu beginnnen?
ik weet het niet meer te verzinnen
zien jullie die hulpkreet wel?
help me dan asjeblieft heel snel!!!
*karo*
wat echt niet was een feest
heb ik weinig vrienden over
en ik word alleen maar dover
ik wil het allemaal niet meer horen
het doet weer pijn aan mijn oren
elke keer van lang weggeweest
ben ik echt niet onbevreesd.
zouden ze me nog wel kennen?
of gaan hun me ook weer jennen
net als de vorige groep
werd ik weer gezet op de stoep
ze wouden me niet meer hebben
die pijn zal nooit wegebben
elke keer opnieuw de vraag
mogen ze mij wel graag
is het antwoord nee...
dan kap ik er hierna echt mee
niet nog is door die shit
het moet niet erger worden dan dit
dan vraag ik mezelf weer af
kon ik niet beter liggen in mijn gaf
wat is toch het nut van het leven???
waarom is dat nou aan mij gegeven...
had het leven aan iemand anders geschonken
dan was ik nu neit zo diep gezonken!
haal ik het allemaal in me hoofd?
er is verder niemand die me geloofd
ben ik nu echt zo gestoord?
is er niemand die mijn noodkreet hoort?
zien kunnen ze het ook
ten eerste lijk ik wel een spook
dan heb je ook nog die krassen
die ik er niet zo maar kan afwassen
stoppen ermee lukt me niet
dat doet mezelf nog wel verdriet
ik kan het zelf echt neit meer aan
wat heb ik jullie nou misdaan
waarom willen jullie nou niet zien
ik heb verdriet voor tien
ik heb al wel is om hulp geroepen
maar ze kwamen er niet aan in troepen
zelfs niet 1 die het heeft gehoord
volgens mij ben ik nu toch echt gestoord
en als je het iemand wel verteld
vinden ze je eerst een held
maar na een dag zijn ze het vergeten
dat heb ik ze wel verweten
daarna nooit meer hulp durven zoeken
mezelf verscholen in alle hoeken
nu zie ik dat dat niet meer kan
maar wat moet ik dan?
waar meot ik nu beginnnen?
ik weet het niet meer te verzinnen
zien jullie die hulpkreet wel?
help me dan asjeblieft heel snel!!!
*karo*
Reacties op dit gedicht
| karoine: | Maandag, maart 08, 2004 19:40 |
| dank je voor de reacties... ik kan alleen niet automatish terug mailen... dus heb ik jullie adres niet... mijne is: knettergek666@hotmail.com |
|
| smurfke: | Maandag, maart 08, 2004 19:37 |
| stuur een mail en leer me kennen want ik laat zmaar niemand in de steek ik kan helpen want ik voel me net zo |
|
| melissa18: | Zondag, maart 07, 2004 20:20 |
| heey meissie. ik weet niet hoe oud je bent, maar ik herken hier veel in. jaren lang heb ik het zelfde gedaan als jj, maar geloof me praat erover... probeer iemand te vertrouwen, iemand die je kan helpen. ik wil altijd naar je luisterern echt waar. ik weet namelijk hoe het voelt om niet gehoord te worden. mail me gewoon oke en doe geen gekke dingen dikke kusss melissa |
|
| Karin Havestad: | Zondag, maart 07, 2004 20:00 |
| Als je er over wil praten je mag me mailen hoor. ik weet hoe je je voelt. Sterkte en liefs Karin | |
| Caroline van Geel: | Zondag, maart 07, 2004 19:20 |
| Mij mag je ook altijd mailen hoor, misschien kan ik je helpen. Wees niet bang maar mail me gewoon, liefs Caro | |
| P!nk Lady: | Zondag, maart 07, 2004 19:18 |
| Eeel moooiz.. Om van stil te worden... Je mag me steeds mailen... | |
| Jacqeuline: | Zondag, maart 07, 2004 19:00 |
| geef het niet op, als je je problemen kwijt wilt kan dat bij mij ... je heb je pijn goed mooi en duidelijk om schreven ( riannetjuh85@hotmail.com) |
|
