droevig het afscheid
droevig het afscheid
je lippen strelen weg mijn smart
ik voel jouw adem op mijn huid
de tranen wenen in mijn hart
jij hoort het enkel bonzen luid
ik ben vergeten wie ik ben
enkel in jou leeft heel mijn zijn
verdwenen eenzaamheid en pijn
slechts liefde zoals ik geen and're ken
waar eerst de lippen kusten
blijven nu handen weifelend rusten
en kijken ogen zich verdrietig aan
voordat we, elk in stilte, verder gaan.
**********
sunset 09-03-2004
**********
Reacties op dit gedicht
| bieke: | Dinsdag, maart 09, 2004 14:38 |
| Afscheid nemen doet en brengt altijd hartzeer mee Liefs Bieke, |
|
| Lesley-Ann: | Dinsdag, maart 09, 2004 13:25 |
| Droevig,maakt me verdrietig. Liefs Lesley-Ann |
|
| Irdana: | Dinsdag, maart 09, 2004 11:00 |
| kop op lieve sunset want eens komt er voor jou een andere tijd de tijd dat je weer met heel veel liefde wordt verblijd verdwenen is dan al jou verdriet en alleen in stilte verder gaan hoeft dan ook niet liefs irdana | |
| de nifter: | Dinsdag, maart 09, 2004 10:29 |
| hmmmm.... zwaar. toch komt het niet kansloos over | |
Over dit gedicht
| Auteur: sunset | 
|
|
| Gecontroleerd door: Firebolt | ||
| Gepubliceerd op: 09 maart 2004 | ||
| Thema's: | ||