Begraven
Weinig opbeurende woorden
Waaraan ik nu denk
Geen mooie zinnen
Waarmee ik je aandacht wenk
Een neergeslagen blik
Is alles dat ik momenteel draag
Naast jou mooie hart
Al ligt die soms zwaar op de maag
Een diepe zucht die ik slaak
Temidden van het lawaai
Mijn hand rust ongemakkelijk
Zwak tintelend een saai
De stiltes die je zei
Gaven het inmiddels vertrouwde gevoel
De leegte die ik zag
Zit er nog steeds zonder enig doel
Geen uitweg dit keer
Ook een oplossing dient zich niet aan
Wachten als enige optie
En hard hopen dat het weg zal gaan
Over dit gedicht
| Auteur: Lucius | 
|
|
| Gecontroleerd door: maneschijn | ||
| Gepubliceerd op: 30 maart 2004 | ||
| Thema's: | ||