jij, ik ... nooit meer alleen
jij, ik ... nooit meer alleen
laten mijn tranen meehuilen
in oceanen van verdriet
bittere weeoed van pijn
die je weent in je hart
waar niemand het ziet
laten mijn tranen bewenen
pijnvolle, grauwe dagen
waar verterende angst
het kind heeft gedood
de liefde geslagen
laten mijn tranen zingen
een vreugdevol geween
parels van een symfonie
de klank mij aangereikt
jij, ik ... nooit meer alleen.
**********
sunset 31-03-2004
**********
Reacties op dit gedicht
Over dit gedicht
| Auteur: sunset | 
|
|
| Gecontroleerd door: cartooneke | ||
| Gepubliceerd op: 31 maart 2004 | ||
| Thema's: | ||