ONTWAKEN
Ontwaken
Ik kuste je
door het ontwaken heen,
versmolt toen ik je zag.
Jij streelde me,
en om je mond verscheen,
zo als altijd, die vreemde lach.
Ik haatte de
niet uitgesproken woorden,
het raadsel van je mond.
Je lachte tegen mij
met ogen die niets hoorden
het leek, alsof ik niet bestond.
We stonden op
met koude blik,
in spiegel van de ander.
De scherven spraken niet.
Verschrikt besefte ik,
de beelden zijn veranderd.
wil melker
20/04/2001
Ik kuste je
door het ontwaken heen,
versmolt toen ik je zag.
Jij streelde me,
en om je mond verscheen,
zo als altijd, die vreemde lach.
Ik haatte de
niet uitgesproken woorden,
het raadsel van je mond.
Je lachte tegen mij
met ogen die niets hoorden
het leek, alsof ik niet bestond.
We stonden op
met koude blik,
in spiegel van de ander.
De scherven spraken niet.
Verschrikt besefte ik,
de beelden zijn veranderd.
wil melker
20/04/2001
Reacties op dit gedicht
| pramodah: | Vrijdag, april 20, 2001 11:54 |
| dat is groeien Wil...uit elkaar groeien......... | |
| wil melker: | Vrijdag, april 20, 2001 10:42 |
| De laatste strofe is directer geworden. we stonden op met koude blik in spiegel van de ander De scherven spreken niet. Verschrikt besef ik nu, dat beelden zijn veranderd. wil |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 20 april 2001 | ||
| Thema's: | ||