vastgeklemd
gegrepen door de woorden
door het fluisteren van die stem
door de toekomst en het verleden
de klauwen houden me klem
Gevallen door het geschreeuw
door het gegil in mijn brein
waar de stilte was zit nu de doodsschreeuw
waar de leegte zat, zit nu pijn
Opeengeklemde kaken
onbeschut, koud en alleen
gedwongen door de klauwen
sta je vast, kan je nergens heen
geen blik meer van pijn
want je ogen zijn al door tranen bezet
van binnen brokkel je af
je vrijheid word je belet
een blije lach
is wat van je wordt verwacht
maar van binnen is dit ellendige leven
wat je vreselijk veracht....
Reacties op dit gedicht
| Bless The Goth: | Vrijdag, juli 09, 2004 22:58 |
| :'-( :'-(, jou gedichtjes doen me echt veel lief zussie!!!! please don't give up, I begg you! you mean so much to me!!! never gonna let you go! noooooooo way!!!!!! call me! |
|
Over dit gedicht
| Auteur: traankoe | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 08 april 2004 | ||
| Thema's: | ||