MAAR EENS ZAL IK BREKEN
maar eens zal ik breken
wie maakt uit
hoe wolken zich plooien
hoe wind licht zal
verstrooien in jagende gang
mij maakt het bang
bang voor hun schaduw
voor het zwart van de bui
en de stortvloed van regen
ik kan er niet tegen
dat onbestemde gevoel
te zijn zonder doel, te zijn
om voor niet te leven
geven lijkt de moraal
opgevoed met dat ideaal
voel ik me klein, te klein
om ooit mezelf te zijn
maar eens zal ik breken
in scherven getand
de hemel zal bloeden
door mijn wrekende hand
wil melker
12/04/2004
Reacties op dit gedicht
| maria : | Maandag, april 12, 2004 13:02 |
| ......doel van het leven sluimerend aan horizon opent hand voor ontvangen voor stralen van de zon liefs, maria |
|
| lommert: | Maandag, april 12, 2004 12:41 |
| mooi gedicht...bewondering...sorry ik hou niet van wreken..haat..er is al genoeg Wil willemmien |
|
| Dark Sinner : | Maandag, april 12, 2004 12:37 |
| Mooi!! xus |
|
| Níka: | Maandag, april 12, 2004 10:36 |
| ?? |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: maneschijn | ||
| Gepubliceerd op: 12 april 2004 | ||
| Thema's: | ||