IJzige stilte
Zwijgend als de nacht
kreeg ik weer de kracht
schik nu de woorden uit mijn pen
ik blijf immers wie ik ben
eerst prikkelen dan haten
niets kan dan nog baten
we komen elkaar niet meer tegen
stilte
zwijgend
alles mooi verzwegen
en net als de nacht
brengt het duister mee
daar neem ik maar vrede mee.
Reacties op dit gedicht
