Wijs me de weg:

Ik was zo vertrouwend in iedereen,
Alles was goed, alles om me heen.

Iedereen was aardig en lief,
Ik was toen nog zo naïef.

zoveel misbruik is daarvan gemaakt,
Daardoor toch zo verdomd erg vastgeraakt.

alsof ik vast zit en niet meer los kan komen,
steeds heviger vastgepakt wanneer ik aan dit gevoel probeer te ontkomen.

Dit gevoel breekt me op,
En zit nu aan zijn top.

Verandering is zo moeilijk en zwaar,
Maar iedereen verwacht het maar.

Ik heb het meerdere malen geprobeerd,
en het pakt wel uit, maar iedere keer verkeerd.

Niet wetend hoe ik ooit deze afstand overbrug
Val ik steeds verder terug

Terug in mezelf,
De enige die ik vertrouw.

Mijn afgrond al in zicht,
Een groot zwart gat, waarvan ik zo graag wil dat iemand het voor me dicht.

Een noodkreet, maar niemand die het hoort,
Iedereen loopt door en niemand die omkijkt of antwoord.