nachtdacht
Verdwaald in mijn gedachten,
Staar ik naar de maan.
Mijn ogen rood opgezwollen,
Verlaten door een traan.
De gedachte dat jij niet meer de mijne bent,
Is als een leven voor mij die geen genade kent.
Mijn hart verscheurd verzwakt en bloedend nou,
Omdat jij de woorden niet gaf die ik wou.
De leegte die mij omgeeft maakt mij verdrietig en alleen,
Zoete herinneringen die voorbij dwalen gaan als rook heen.
Ondanks houd ik nog steeds veel van je en zal je erg missen,
Herinneringen aan jou zal ik nooit wissen.
Staar ik naar de maan.
Mijn ogen rood opgezwollen,
Verlaten door een traan.
De gedachte dat jij niet meer de mijne bent,
Is als een leven voor mij die geen genade kent.
Mijn hart verscheurd verzwakt en bloedend nou,
Omdat jij de woorden niet gaf die ik wou.
De leegte die mij omgeeft maakt mij verdrietig en alleen,
Zoete herinneringen die voorbij dwalen gaan als rook heen.
Ondanks houd ik nog steeds veel van je en zal je erg missen,
Herinneringen aan jou zal ik nooit wissen.
Reacties op dit gedicht
Over dit gedicht
| Auteur: orhan | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 21 april 2004 | ||
| Thema's: | ||