GEKRAAMD IN AARDSE ELEMENTEN
gekraamd in aardse elementen
de lucht strakt blauwer
in een zinderende zon
schaduw krimpt tot
iel bestaan, de hete wind
laat je niet verder gaan
je vingers spelen met de tijd
op rotsen uit de eeuwigheid
je raakt ze strelend aan
met handen die verbanden
leggen in hun stil vergaan
je drukt je lichaam
tegen steen dat weet
en in structuur geen enkel
voorval meer vergeet
doorvoelt met huivering
het deelt in grootsheid
en in macht de pracht
van wat geschapen is
nog voor de mensheid
ooit van leven wist
je ziel is thuis
in het huis waar zij
geboren is, gekraamd
in aardse elementen en
afgezet in deze sedimenten
wil melker
23/04/2004
Reacties op dit gedicht
| maria : | Vrijdag, april 23, 2004 19:46 |
| uit stof zijn wij onstaan en tot stof zullen wij wederkeren liefs, maria |
|
| April: | Vrijdag, april 23, 2004 09:28 |
| *mondje valt open* Shit, nu weet ik echt niets meer te zeggen... Geweldig zou hier een undestatement zijn. Ach, what the hell: you'll understand: GEWELDIG! Greetz A,- |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: maneschijn | ||
| Gepubliceerd op: 23 april 2004 | ||
| Thema's: | ||