Morgenmijmering
Een flonkerend sterrenveld
waar naar mijn armen zich gestrekt
In mij gevoel van eenzaamheid
als koude ochtendhemel mij gewekt
Nog ongekend de vreugd en pijn
van nieuwe dagen in verloren morgen
Enkel het sterrenlicht in zwakkend duisternis
brengt hoop, verzacht verwachte zorgen
In mij ontwaakt de hunkering als diep verlangen
Wijl heel mijn hart snakt naar bedwelming van je ogen
Je neemt me veilig in je ziel, en al mijn tranen
door jou gedroogd, in liefd' en mededogen
De winterkoude, verbrand door warmte van je armen
Gesloten worden deuren naar een grauwe lucht
Jouw 'houden van', mijn levensmantel om te warmen
de kilte van mijn hart, 't verleden is gevlucht
Toen ik heel roerloos nog te kijken stond,
werd ik bevangen door geluk. Een zucht
veranderde in lofgezang
en langzaam verhief ik mij in morgenlucht
Zwevend, tussen hoop en vrees,
lagen verloren dagen in de nieuwe morgen
Weerklonk het roepen van een meeuw
Een echo achter wolken nog verborgen
Het licht, de warmte, en de wind,
de bakens van mijn vlucht
Zweef ik op 't leven mee
Gedragen door één liefde
Vleugels voor ons twee.
**********
sunset 25-04-2004
**********
