De roos
Een roos, zo gewoon
en toch, ongewoon.
Zo beschermt, en
tegelijkertijd beeldschoon.
Een roos, zo gewoon
en toch, ongewoon.
Stil en opvallend,
wachtend, totdat een
beeldschoon persoon
hem vasthoudt.
Wetende door zijn uiterlijk…
Een roos, zo gewoon
en toch, ongewoon
Zij ziet de roos,
hopende, dat zij hem liefkoos.
De roos, en dat beeldschoon persoon…
De roos, dicht en liefdeloos,
zij kijkt hem liefdevol aan.
Zij pakt hem op, en houdt hem dicht
tegen haar borst, en zegt
dat zij hem nooit meer laat gaan.
Vol liefde komt de roos tot bloei…
Een roos, zo gewoon
en toch, ongewoon
samen met zijn geliefde persoon.
De liefde is wonderschoon…
Reacties op dit gedicht
| Hans Kilian: | Zaterdag, oktober 16, 2004 09:21 |
| Ben je boos? Pluk dan een roos. Zet 'm op je hoed. Dan voel je je weer goed. |
|
| P!nk Lady: | Woensdag, april 28, 2004 17:20 |
| Moooooooi poem!!!!! | |
Over dit gedicht
| Auteur: Lonewolf | 
|
|
| Gecontroleerd door: Firebolt | ||
| Gepubliceerd op: 28 april 2004 | ||
| Thema's: | ||