een lichtje


Een lichtje daalde af
Het kwam tot heel dichtbij
Het wenkte me
Zei *kom naar mij*

Ik kwam en klom
Weer terug naar boven
Van waar ik ooit was afgedaald
En ik leefde met de doven

En met de mensen
Voor hun eigen gevoelens blind
Maar toen kwam die stem
Zacht fluisterend als de wind

Je pakte me bij mijn handen
En trok me weer omhoog
Ik liep mee uit het zwart
En zag weer kleuren als een regenboog

Mijn leven leek verloren
Maar werd door jou weer teruggewonnen
Een lange duistere klus
Maar niet zonder resultaat en onbegonnen





~* Misschien ben ik nu zelf
In staat zo’n lichtje te zijn
En iemand helpen
Omhoog te klimmen uit het gat
Vol zwarte gevoelens en pijn *~