HET ROERLOOS MEER VAN GLAS
het roerloos meer van glas
je geest is altijd vrij geweest
tijdloos in het schouwen
je lijf is meer verblijf om tijdelijk
van de eeuwigheid te houden
je vloog, ontsnapte aan verplichting
landde in een andere belichting
bezielde eeuwenoude graven
raakte aan wat koningen ooit zagen
je zag het roerloos meer van
glas dat plotseling verscherfde
als de wind heel even sprak
en het kind in je de golven erfde
in de deining die op rotsen brak
je lichaam streelde zon
prikkelde subtropisch zinnen
mannen maakten je tot vrouw
om zacht en teder te beminnen
je bent weer terug
je geest is vrij gebleven
het lijf voert nu haar eigen strijd
in het voortdurend dubbel leven
wil melker
04/05/2004
Reacties op dit gedicht
| Roelie Kuilder: | Dinsdag, mei 04, 2004 09:29 |
| Geen man die mij ooit het vrouw zijn gaf Ik was een kind en groeide op tot vrouw Vrouw zal ik zijn tot aan het graf Mijn geest is vrij, niet moeiteloos, maar toch Ik heb maar twee regels uit je gedicht genomen Wil. |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: ;o)x | ||
| Gepubliceerd op: 04 mei 2004 | ||
| Thema's: | ||