Waar blijft het vertrouwen dat ik in je had?
Waarom duurt het zo lang?
Heb ik jou vanaf het begin verkeerd ingeschat?
Moeilijk om je nu te laten gaan zonder angst,
Wat gaat er dan door mn hoofd?
Ben ik op die dagen het bangst?
Je beloofde me opnieuw trouw en geluk,
Waar we samen voor zouden vechten.
Maar nog steeds blijft daar die druk.
Zou je me nog recht in mn ogen kunnen kijken na die dagen?
Of ontwijk je mn ogen uit angst?
Waarom blijf ik iedere dag weer zitten met die vragen?
Blijven wij een toekomst houden na de onzekere periode die nu komt?
Of ga ik onbewust toch emotioneel afstand van je doen.....
uit angst voor een man die ik altijd zal moeten delen.