Ik leef van dag tot dag
elke dag weer een hel
elke keer weer vechten
om maar te blijven leven..

niemand, niemand om mee te praten
ik durf het niet meer te vertellen
ze snappen mij toch niet
en willen alleen dat ik meer hulp zoek

kunnen ze niet 1 keer hun mond houden
en mij gewoon laten uithuilen op hun schouder
dan voel ik me al niet meer zo alleen
en hoeven hun niet te zeggen wat ze willen

ze begrijpen gewoon niet hoe ik mij voel
en begrijpen niet waarom ik niet eerlijk kan zijn
is er dan niet 1 iemand op deze hele wereld,
niet 1 iemand die mij WEL snapt?!

Vraag me elke keer af hoe mijn begravenis zal zijn
of er mensen zijn die huilen
of omdat ze er uit fatsoen zijn..
ik vraag het me af..

Mijn vriendin zegt elke keer dat ik mensen moet denken die van me houden
makkelijker gezegd dan gedaan
als je niet ziet dat er ook maar 1 mens van je houdt!
Dat is niet mogelijk bij iemand zoals mij..

ik houd niet eens van mijzelf
ik ben niet trots op mijzelf
ik vind mijzelf een grote trut!
hoe kunnen anderen dan om mij geven..