wenste jou
hier en nu
bij mij
voel me
zo miniem
alleen
verloren
in een woestenij
vol mensen
die mij
bekijken,
benijden,
begrijpen?
de tijd
raast over me
heen
ik voel
ik denk
ik hoop
verlang
ik stik
ik weiger
ik twijfel

ik ben bang
D O O D S B A N G
je kwijt te spelen
maar het lijkt alsof ik je
allang ergens verloren ben

in een vorig leven misschien?
in mijn strijd van geven en nemen
nu al bijna 17 jaar lang
zoekend naar de betekenis van liefde
en vriendschap

"Wordt het niet tijd iets toe te geven?"
dreunt het stemmetje in mijn hoofd
en hoewel mijn hart schreeuwt naar jou
blijft m'n lichaam - koppig - doof
Ik ontken gewoon dat ik van je hou.

voor Bart D. xxx