TOT DE LAATSTE STERREN DOKEN
tot de laatste sterren doken
ik heb je aan mijn vork geregen
Neptunus is de naam en jij mijn faam
grijs-groen was je kabbelend verlegen
maar nu verstik ik je bij volle maan
je koos de vrijheid langs de vlakke kusten
bruiste je woede op de harde rots
op jouw gedein konden de schepen rusten
orkanen zweepten je tot woeste trots
we vochten tot de laatste sterren doken
meegaand gevoel weerstond gezond verstand
uiteindelijk ben je toch door gebroken
ik schreeuwde, zinkend in mijn waterland
nooit hebben we de de ramp besproken
de redding hadden we in eigen hand
wil melker
17/05/2004
Reacties op dit gedicht
| maria : | Maandag, mei 17, 2004 11:26 |
| ik dein op klanken sonnet in pracht bruisend golving stille kracht liefs, maria |
|
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 17 mei 2004 | ||
| Thema's: | ||