Wij (2)
Wij (2)
Bitter de pijn die schroeit mijn zin
als in herinnering ik zou blijven
Nu ik het eeuwenoude eindelijk bemin
vloeit lava door de jonge lijven
van mij en jou
Duizend droog gebleven tranen
heb ik geweend, en niet alleen om jou
Je liet de anderen het wanen
en bleef altijd gewoon DE VROUW
Jouw tranenvocht was 't mijne
'k Heb nooit gewild om man te zijn
Enkel maar kind wiens hart door jou gestut
als ik, gevangen in verdriet en pijn,
uit al jouw doodgezwegen smarten put
En uit jouw immer grote liefde
die mij nu loutert van een smart
door mij en jou gekend
Wij leven beiden in één hart
dat elk van ons met warmte verwent
Het is zo voorbestemd.
**********
sunset 21-05-2004
**********
Reacties op dit gedicht
| Lesley-Ann: | Zondag, mei 23, 2004 06:40 |
| Met zuiver gevoel geschreven prachtig. Liefs Lesley-Ann | |
| de nifter: | Vrijdag, mei 21, 2004 17:20 |
| reactie 1&2: hier zit gevoel in man. om stil van te worden!!! |
|
Over dit gedicht
| Auteur: sunset | 
|
|
| Gecontroleerd door: christina | ||
| Gepubliceerd op: 21 mei 2004 | ||
| Thema's: | ||