HET VERBORGENE IN PLOOIEN
het verborgene in plooien
ik zag je bergen kleurig landschap glooien
je rots onzichtbaar in ver perspectief
ik voelde het verborgene in plooien
maar had het zonlicht en je geuren lief
ik zag je water vallen langs de breuken
het zwart van de ravijnen donker diep
golven moesten vaak een uitweg beuken
als jouw rivier haar stroomgebied verliet
je passie moest ik los van liefde weken
was weggestopt in jaren jeugdverdriet
te lang is alle onrust gladgestreken
ik had je moeten houwen uit graniet
je koppigheid in pijnen moeten breken
maar nog altijd heb ik je waanzinnig lief
wil melker
25/05/2004
Reacties op dit gedicht
| *Shanti*: | Dinsdag, mei 25, 2004 13:43 |
| Liefde overwint alles?...? Liefs, namasté, Shanti |
|
| kokkie: | Dinsdag, mei 25, 2004 11:58 |
| heerlijk gewoon heerlijk liefs angela |
|
| Ilona Krijgsman: | Dinsdag, mei 25, 2004 09:35 |
| mooi omschreven....zoals altijd he? | |
| Altius: | Dinsdag, mei 25, 2004 09:22 |
| Prachtig prachtig! Mooie rijmloop, intens taalgebruik, verrassende catch. Dit is Hogere school dichten! Een pareltje tussen al die overdreven bla bla gedichten met reacties waar je een teiltje bij nodig hebt. Wat mij betreft is dit het! Ik hoop nog vaker van deze kadootjes te mogen genieten. Dank je wel! | |
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: ~Marina~ | ||
| Gepubliceerd op: 25 mei 2004 | ||
| Thema's: | ||