Het mongooltje

Iedere dag zat hij in het voortuintje of bij regen achter het vensterraam.
En iedere wandelaar die voorbij kwam sprak hij vriendelijk lachend aan.

Hij was zo lief zo goed en schoon maar ook een beetje ongewoon.
Want Benny werd geboren met het syndroom van down.

Benny was steeds blij en goed gezind.
Het was ieders maat en ieders vriend.

Voor baby’s en kleuters had hij een peperkoeken hart.
Voor zijn kleine vriendjes had hij steeds een woord apart.

Van alle mensen wilde Benny weten.
Hebben jullie frieten of spaghetti gegeten?

Op die spijzen was Benny reuze dol.
Daarvan at hij steeds zijn buikje vol.

Enkele tieners vraag niet waarom.
Waren ruw en zo ontzettend dom.

Zij lachten Benny uit in zijn gezicht.
Om zijn gebrek en zijn enorm overgewicht.

Iedere dag in groep op weg naar school.
Scholden zij hem uit voor dikke mongool.

‘Dikke mongool,ikke dikke mongool riep hij terug en wachtte.
Tot de dommeriken om hem lachten.

Het gepest hield niet meer op
Het werd opgedreven tot de top.

‘Hé varken eten vind jij toch plezant.’
Zij stopten Benny’s halfopen mond vol zand.

‘Hier neem vlug nog een nagerecht’
Een handvol zand kwam in zijn gezicht terecht.

Het jongentje sloeg woedend om zich heen.
Hij bukte zich en greep een steen.

De steen vloog doelloos door de lucht.
De kerels sloegen op de vlucht.

De steen die suisde als een speer
Viel op het zeil van een kinderwagen neer

De moeder riep met boze woorden.
‘Dat monster wil mijn kind vermoorden.’

‘Mevrouw, niet boos zijn asjeblief.’
‘Benny vindt jou baby lief.’

Benny zit daar nu voortaan,
Alleen achter het gesloten raam.

Mama zegt als hij dat niet doet,
Benny naar een instelling moet.