WeGdRiJvEn VaN mEzElF
Varend op mijn tranen
Ben ik te ver van anker gegaan
Ik kon drijven op verdriet
En zinken van woede
Dus heb ik moeten zwemmen
Voor mijn angst
Tot ik het bootje van
Hoop tegen kwam
Hoop doet leven
En ik wou nog blijven bestaan
Dus klom ik aan boord
Het zat er vol met valse hoop
En het stond op zinken
Ik bleef zitten…
Ik kon toch drijven van verdriet
Want kwaad, dat was ik niet
Het bootje dat zonk
Ik ging mee
In de verte
Zag ik me nog wegdrijven van mezelf
Ben ik te ver van anker gegaan
Ik kon drijven op verdriet
En zinken van woede
Dus heb ik moeten zwemmen
Voor mijn angst
Tot ik het bootje van
Hoop tegen kwam
Hoop doet leven
En ik wou nog blijven bestaan
Dus klom ik aan boord
Het zat er vol met valse hoop
En het stond op zinken
Ik bleef zitten…
Ik kon toch drijven van verdriet
Want kwaad, dat was ik niet
Het bootje dat zonk
Ik ging mee
In de verte
Zag ik me nog wegdrijven van mezelf
Reacties op dit gedicht
Over dit gedicht
| Auteur: stefanieke | 
|
|
| Gecontroleerd door: benji | ||
| Gepubliceerd op: 30 mei 2004 | ||
| Thema's: | ||