Wezens van de Nacht
Bij zonsondergang verkleurt het land,
en ontwaken de wezens van de nacht.
Met felle ogen en ruige vacht,
sluipen zij langs de bosrand.
De maneschijn verlicht de droge grond,
en wezens van de nacht zoeken in het duister.
Tussen de bladeren klinkt gefluister,
en insecten dartelen in het rond.
Plotseling schalt er een alarmkreet,
na een roekeloze daad.
Gierende remmen van een auto die iets vermeed,
maar voor dit wezen is het al te laat.
Jammerende geluiden stijgen op,
en opeens valt de regen neer.
Een kind blijft eenzaam achter,
want moeder beweegt niet meer.
en ontwaken de wezens van de nacht.
Met felle ogen en ruige vacht,
sluipen zij langs de bosrand.
De maneschijn verlicht de droge grond,
en wezens van de nacht zoeken in het duister.
Tussen de bladeren klinkt gefluister,
en insecten dartelen in het rond.
Plotseling schalt er een alarmkreet,
na een roekeloze daad.
Gierende remmen van een auto die iets vermeed,
maar voor dit wezen is het al te laat.
Jammerende geluiden stijgen op,
en opeens valt de regen neer.
Een kind blijft eenzaam achter,
want moeder beweegt niet meer.
Reacties op dit gedicht
| ~OpenBoek~: | Woensdag, juni 02, 2004 15:54 |
| wauw wat mooi=) heel errug mooi:) hij mag wel in me agenda he??? liefs, ps bedank voor je mooie reactie |
|
| MayadeBij: | Dinsdag, juni 01, 2004 22:10 |
| egeltje plat? | |
Over dit gedicht
| Auteur: Marinde | 
|
|
| Gecontroleerd door: Frummel | ||
| Gepubliceerd op: 01 juni 2004 | ||
| Thema's: | ||