Hij is ziek... maar wou het niet weten...
Want hij was voor het eerst in zijn leven...
Gelukkig met haar aan zijn zij...
Maar dat... dat is nu allemaal voorbij...

Heeft er nu toch maar voor gekozen...
Om zijn eigen te laten behandelen...
Maar hij is bang voor wat gaat komen...
Voelt zich eenzaam en alleen...

Probeert te schuilen achter stoere woorden...
Maar van binnen zit tie heel hard te huilen...
Bang... om de dood van dichtbij te zien...
Om van deze aarbodem te verdwijnen...

Maar hij verschuilt zich achter stoere woorden...
Het kan toch niet erger meer worden?
Ik heb in me leven al zoveel moeten doorstaan...
Dit kan ik ook nog wel aan, zegt hij dan...

Maar dan zie ik die twijfeling in zijn ogen...
Die trekkingen in zijn gezicht, hij heeft gelogen...
Alleen om me maar gerust proberen te stellen...
Maar hij vergeet 1 ding, ik zie alles in zijn ogen...

Hij is ziek... Hij is bang... Bang... om heen te gaan...
Wat zullen de gevolgen hiervan zijn...
En... zal het ooit nog over gaan? het is al zover...
Hij heeft al zolang gewacht met zich te laten helpen...

Zouden die bestralingen, operatie's endergelijke...
Uberhoubt nog wel bij hem werken... hij was bang...
Was voor het eerst gelukkig in zijn leven...
En wou dat daar niet voor op gaan geven...

Maar nu is hij weer vrijgezel... en heeft hij toch gekozen...
Om tegen zijn gruwelijke ziekte te gaan vechten...
en daarom schrijf ik nu dit gedicht voor hem...
Om te zeggen... Je bent ECHT NIET alleen...

Liefsz... van mij...
And DONT FORGET!!! 
I Will Always... Love You...
No Matter What...