Onze gespreken samen,

Onze gespreken wat we dagelijks samen deden.
Het is voorbij het is voorbij
En wat we waren ik en jij
Is onherroepelijk doorgesneden
Nu is de winter ingetreden
Een bar en bitter jaargetij
Het lachen tijdens onze gespreken.
Het is voorbij het is voorbij
Maar uit een ver voorbij verleden
Komt altijd weer omhoog in mij
Als water in een woestenij.
Ons lachen, lachen zonder reden,
het lachen wat we dagelijks samen deden.

Nu het lachen mij vergaat
En mij het huilen nader staat
Nu alles mis is alles mis
En niets meer niets meer over is
Van alles wat we samen waren
Van alles wat weloverdacht
Was opgekweekt tot bloei gebracht.
Nu van ons huis, onze spullen
niets over is dan enkel puin.
Dorre maar vage herrineringen, verdiet en pijn.
Nu alles weg is en verloren.
Blijf ik de hemel weet waarom
Nog steeds ons lachen in me horen.

Onze gespreken die we samen hadden,
Het is voorbij het is voorbij
En wat we waren ik en jij
Is onherroepelijk doorgesneden
Nu is de winter ingetreden
Een bar en bitter jaargetij
Ons lachen wat we dagelijks samen deden.
Het is voorbij het is voorbij
Maar uit een ver voorbij verleden
Komt altijd weer omhoog in mij
Als water in een woestenij
ons lachen, lachen zonder reden
Ons lachen wat we dagelijks samen deden.

Nu ik weer leer alleen te zijn
Om 's morgens op te staan met pijn
Te werken enkel met het doel
Verdoving van te veel gevoel
Nu van mijn vrienden geen van allen
Nog redden kan wat is vergaan
Als ik straks weer voor mijn bed moet staan
met teveel gedachten en herinneringen die plots
op komen dagen uit het niets.
Wetend dat ik straks godzijdank weer een keer
in slaap mag vallen.
Nu alles weg is en verloren.
Blijf ik de hemel weet waarom nog steeds
onze gespreken in me horen.

Maar uit een ver voorbij verleden.
Komt altijd weer omhoog in mij
Als water in een woestenij.
Onze gespreken, gespreken zonder reden.
De gespreken die we godzijdank dagelijks samen deden.

T.H.A mijn lieve moeder.

Dit gedicht doet mij aan ons samen denken.