JE BLOESEMDE IN SAMENZIJN

je bloesemde in samenzijn

in het afstand nemen
voelde ik je pijn
je bloesemde in samenzijn
bedwelmend was je geur

je rook naar zomer
in zacht tasten voelde
ik een duim die streelde
zomaar zonder te belasten

handen drukten weer gevoel
in het speelse krachten meten
het huid op huid contact wilde
ongezien weer onze liefde weten

jij ben de blauwe regen in de zon
mijn suzanne met de mooie ogen
is er echt geen wereld meer rondom
die onze liefde wil gedogen

wil melker
18/06/2004

Geschreven door

wil melker

Reacties op dit gedicht

wil melker vindt het leuk als je reageert op dit gedicht Nog geen account bij Gedichten-Freaks? Vul hieronder je gegevens in om te registreren en laat gelijk een reactie achter.
Je schrijversnaam
Wachtwoord
wachtwoord nogmaals
E-mailadres

Boudaatje:	Vrijdag, juni 18, 2004 19:51
pfff verbazendwekkend, ik sta met mijn mond vol tanden... hoe doe jij dat.... knuf

jackie53:	Vrijdag, juni 18, 2004 17:57
Je was als en sprookje een ontluikende bloem terwijl de wind zacht fluistert.... mag ik dit overdoen? Prachtig .inspirerend gedicht!!!!

Paul de Bruyn:	Vrijdag, juni 18, 2004 13:29
Tjah Wil... je hebt mijn reactie elders al gekregen... valt me niets meer te zeggen behalve: je blijft me telkens verbazen hoe je van klein naar groots afwerkt ;o) Paul

*Shanti*:	Vrijdag, juni 18, 2004 08:24
de wereld rondom hoeft jullie liefde niet te gedogen; laat de wereld de wereld, de mensen, de mensen en geniet! Liefs, namasté, Shanti

Over dit gedicht