Nooit meer...
Nooit meer...
Alleen in mijn hoofd.
Alleen uit verdriet.
Geen gevoel meer hebben.
Dat is een droom die niet uitkomt.
Gevoelens die niet weg willen.
Pijn die niet weg wil.
Verdriet dat altijd blijft.
Hoop dat niet terug komt.
Kriebels die ook nie weg willen.
Ik weet niet meer hoe het verder moet.
Vrienden die zich niet gedragen als vrienden.
En weer zit ik hier alleen.
Alles proberen te verdringen.
Alles op papier maar het geeft me
geen beter gevoel.
Ik wil niet meer voelen en denken.
Ik wou dat het allemaal weg was!
Alleen in mijn hoofd.
Alleen uit verdriet.
Geen gevoel meer hebben.
Dat is een droom die niet uitkomt.
Gevoelens die niet weg willen.
Pijn die niet weg wil.
Verdriet dat altijd blijft.
Hoop dat niet terug komt.
Kriebels die ook nie weg willen.
Ik weet niet meer hoe het verder moet.
Vrienden die zich niet gedragen als vrienden.
En weer zit ik hier alleen.
Alles proberen te verdringen.
Alles op papier maar het geeft me
geen beter gevoel.
Ik wil niet meer voelen en denken.
Ik wou dat het allemaal weg was!
Reacties op dit gedicht
| visser: | Woensdag, juni 30, 2004 16:39 |
| ik voel met je mee weet wat je voelt alleen en verdrietig bang en naar maar je bent niet alleen ik ben er ook zo een liefs petronella | |
Over dit gedicht
| Auteur: grommie | 
|
|
| Gecontroleerd door: Carama | ||
| Gepubliceerd op: 30 juni 2004 | ||
| Thema's: | ||