Ik sta hier in de stromende regen,
en denk wat zal het leven mij nog geven.
Ik wil niet meer alleen op deze wereld zijn,
een lieve partner dat lijkt me fijn.
Maar angst vanuit het verleden,
belet mij de toekomst en het heden.
Waar is die partner die mijn muur afbreken kan,
waar vind ik die, waar is die man?
's Avonds zit je dan zo vreselijk alleen,
en gedachten vliegen overal heen.
Twee armen om je heen om je te troosten,
is dat voor mij dan geheel uit den boze?
De nacht zo eenzaam en zo koud,
is dat mijn verdere leven en wordt ik zo oud?
Relaties schijnen niet meer te lukken,
door onoprechtheid valt veel aan stukken.
Praten, knuffelen en heerlijk samenzijn,
dat lijkt mij in een relatie zo fijn.
Is dat voor mij in de toekomst nog weggelegd,
helaas niemand heeft het nog tegen me gezegd.