DIEP, ZO DIEP WEGGESTOPT.
Diep, zo diep weggestopt.
Ik schreeuwde pijn.
Liep rond waar nooit
een eind kon zijn.
Ik was het kind.
Ik ben gestopt
met weg te lopen.
Verzamel moed en maak
met scherp, mezelf bang open.
Een wiegend kind,
ver in de hoek gekropen.
De ogen dicht, de rug,
heel licht gebogen.
Ik ben zo terug
zeiden mijn moeders ogen.
Ik keek haar aan en
heb het nooit kunnen geloven.
Ik wiegde kind.
Het schokkend lichaam
schreeuwt mijn pijn.
Ik wil mezelf weer zijn.
wil melker
20/05/2001
Ik schreeuwde pijn.
Liep rond waar nooit
een eind kon zijn.
Ik was het kind.
Ik ben gestopt
met weg te lopen.
Verzamel moed en maak
met scherp, mezelf bang open.
Een wiegend kind,
ver in de hoek gekropen.
De ogen dicht, de rug,
heel licht gebogen.
Ik ben zo terug
zeiden mijn moeders ogen.
Ik keek haar aan en
heb het nooit kunnen geloven.
Ik wiegde kind.
Het schokkend lichaam
schreeuwt mijn pijn.
Ik wil mezelf weer zijn.
wil melker
20/05/2001
Reacties op dit gedicht
| mie: | Woensdag, mei 23, 2001 19:23 |
| waaaaaw!!! | |
| Firebolt: | Zondag, mei 20, 2001 22:19 |
| Heel erg stil van......... | |
| sundance: | Zondag, mei 20, 2001 14:35 |
| inderdaad.. mooi verwoord, wil |
|
| ilona krijgsman: | Zondag, mei 20, 2001 07:52 |
| hmmmmm tja wat een witte regels zeg........ik ben ook dat kind.......mooi verwoord | |
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: | ||
| Gepubliceerd op: 20 mei 2001 | ||
| Thema's: | ||