Jij geeft mij dat wat ik zolang heb gezocht,
ik ging ook vaak veel te kort door de bocht.
Doe oogkleppen had ik veel eerder af moeten zetten,
en zeker veel beter op moeten letten.
Het signaal was toch duidelijk aanwezig aan jouw kant,
maar ben nog bang dat ik mij verbrand.
Die angst om mij weer helemaal open te stellen,
geeft mij de hint: "Pas op je tellen".
Waarom durf ik niet te reageren op je toenadering,
ik blijf maar draaien in die grote kring.
Zeg dan iets, misschien dat ik het dan begrijp,
of is de tijd voor mij nog niet rijp?
Die eenzaamheid en het alleen zijn ben ik zat,
maar het verleden heeft mij verhard.
Kan jij door die muur van angst heenkomen,
ik durf het alleen maar te dromen.
Jou humor en bespraaktheid is ruim van aard,
en bent het vechten toch wel waard.
Maar daar is de twijfel die komt bovendrijven,
doe het maar niet en zal alleen blijven.
In mijn hart ben ik een andere mening toegedaan,
en blijf verder met beiden benen op de grond staan.