Lans het strand loop ik te denken,
het ruisen van de zee kan mij geen rust schenken.
Mijn gedachten dwalen telkens weer ver weg,
en vragen: "Waarom nu weer deze pech"?
Het lijkt allemaal op een oud patroon,
dit is niet goed maar ongewoon.
Dat diepe gevoel van droevenis,
maar nog groter dat gevoel van gemis.
Is het duisternis uit het verleden?
of is het echt het heden?
Antwoord heb ik niet op gestelde vragen,
dus blijft de twijfel verder knagen.
Duw alles maar diep weg in mij,
het blokkert, ik voel mij niet vrij.
Komt het door het oude patroon?
heden of verleden het is niet gewoon.
Het gevoel van recht dat nog steeds geen recht is,
want de rechtspraak in Nederland is een ergernis .
Criminelen krijgen alles voor elkaar,
wij de slachtoffers lopen gevaar.
In wat voor land leven wij toch hier?
alleen maar luilekkerland en veel plezier?
Open toch je ogen beste mensen,
ga een echt rechtelijk oordeel wensen.
Want wie achterblijft met dit lege gevoel,
krijgt vaak wraak voor ogen als doel.
Dat mag niet in geen enkel land,
want je neemt het recht niet in eigen hand.
Hoe graag wij dit ook zouden willen,
de gedachte doet velen toch wel rillen.
Toch gebeurt dat slachtoffer dader zelf berecht,
maar ook dat wordt juridisch beslecht.
De uitspraak van gerecht:" U wordt veroordeeld",
die scene was in gedachten niet gespeeld.
De dader krijgt een uitspraak:" U bent nu vrij",
die blijkt toch weer de gedupeerde partij.
Als slachtoffer blijf je zitten met het droeve gevoel,
bedankt Den Haag, grote moederpoel.