Vlinders fladderen er lustig op los
In een ogenschijnlijk vredig en idylisch mooi bos
Een beekje kabbelt zich vrolijk een weg
Maar een specht tikt zachtjes: hoor wat ik zeg

De wolken die vormen een mooi schilderij
De zon haalt zijn mooiste stralen erbij
De vogels zingen, maar je voelt iets van verdriet
De bomen verzuchten : iets klopt er hier niet

De torren die scharrelen, tussen mieren en zand
Een gevoel van onrust krijgt de overhand
Waarom zou dit moois niet goed kunnen zijn
Waarom niet, dit alles, het voelt toch zo fijn

Toch vloeit er een stroompje van angst door je heen
Je bent toch echt samen, toch voelt het alleen
Dat bospad dat je zelf in bent geslagen
Is prachtig, maar geeft je ook een gevoel van onbehagen

Waarom zou het dit keer, het goede pad zijn
Ook eerder voelde je je in het begin fijn
Maar toen vormde het onbehagen na enige tijd
Een lange, een moeilijke, een zinloze strijd


Je zwoor dat je van je verleden zou leren
Maar toch ben je je nu van signalen af aan het keren
Waarom, om al dit moois niet te doorbreken?
Maar hoe is het over een aantal jaren; maanden; weken?

Misschien is dit alles, een omhulsel rond de pit
Die kern waarin de waarschuwing van je onderbewustzijn zit
Met als risico dat als de buitenkant is versleten
Je er achter komt dat je eigenlijk beter had moeten weten

Waarom is mijn gevoel altijd zo gecompliceerd
Waarom heb ik na al die jaren nog niets bijgeleerd
Waarom weet ik niet zeker of het goed is of niet
Waarom ben ik gelukkig maar blijft de angst voor verdriet

Is het een nieuwe barriere op mijn pad
Alsof ik nog niet genoeg obstakels heb gehad
Misschien leidt dit pad niet naar waar ik zo graag wil zijn
Misschien leidt het rechte pad per definitie naar pijn

Moet ik nu luisteren naar dat fluisterende signaal
Is het een fout die ik weer eens herhaal
Of gaat het nu goed en is het de angst diep in mij
Die zegt al dit moois dat gaat weer voorbij

Graag had ik het antwoord, op al mijn gedachten
Maar hoe lang zal ik daarop moeten wachten
Het lijkt alsof ik een keuze moet maken
Alleen laat het de goede zijn, daar moet ik voor waken

Het is niet de eerste keer dat mijn gevoel mij verraadt
Misschien wordt het tijd dat mijn verstand eens voor gaat
Misschien is mijn gevoel dusdanig verminkt
Dat het negatieve signalen instinctief verdringt

Hoe met deze gedachten om te gaan
Misschien toch weer het pad terug in moeten slaan
Misschien toch maar luisteren naar die ondertoon in mijn hoofd
misschien toch maar luisteren voordat het vuur is gedoofd