Ergens is er vrede
Ergend ook niet
Daar hebben ze iets onder hun lede
Soms is het iets dat je niet ziet

Door kapot geschoten straten
Loop je daar alleen
Op het nieuws hoor je ze praten
En jij zit met niemand om je heen

Je mist je vader en je moeder
Beide aan je zij
Je mist je zusters en je broeder
De enige die nog leeft ben jij

Je moet je leven weer opbouwen
En stiekem doet het je pijn
Want je leven
Zal nooit meer hetzelfde zijn

*dit gedicht heb ik geschreven naar aanleiding van een paar liedjes die ik hoorde van marco borsato en ik wat dingen hoorde op tv, ik vond het zo erg dat ik er maar een gedicht van heb gemaakt want dat zit ik er gelijk wat midner mee.*