... keken we elkaar voor het eerst in de ogen,
de tijd lijkt ondertussen voorbijgevlogen.
Door jou leerde ik echte liefde kennen,
in het begin soms even wennen.

De dagen waren innig en intens,
bij jou zijn, het vervulde elke wens.
Je was mijn steun, krachtbron en toeverlaat,
maar bij elk weerzien dacht je "ik wil niet dat je gaat".

Mijn leven werd een steeds grotere puinhoop,
maar zolang ik bij je was, was er hoop.
Voor alles en iedereen willen goed doen,
terugdenken aan tijden van toen.

Het werd me allemaal te veel,
ik twijfelde aan mezelf, aan ons, elk deel.
Ik wist niet meer waar naartoe, waarheen,
en zonder ik het merkte ging je van me heen.

De eerste storm stak op, het werd windstil,
onze harten bleven warm, niet kil.
Een dag zonder jou leek eeuwen te duren,
lag nachtenlang naar het plafond te turen.

Een gevoel alleen op de wereld te zijn,
ik miste je zo, 'k voelde me zo klein.
Ik wou en kon niet verder zonder jou,
omdat ik zielsveel van je hield en nog steeds hou...