SCHREEUWEN HUN HAAT
schreeuwen hun haat
jij zag ze komen
links en ook van rechts
gaf ze een handvol dromen
groette in teder gebaar
maar ze wilden je liefde
je huid zonder haar
ze trekken en scheuren
gedachten naar buiten
drammen als dwazen
om je geest te ontsluizen
schreeuwen hun haat
omdat jij hen nu verlaat
jij was de spiegel
waarin zij reflecteerden
gaf hen talenten en gaven
waarmee ze zichzelf
verbaasden omdat ze die
slechts bij anderen zagen
ik zag je staan
alleen achter glas
begreep hoe eenzaam je was
wij spiegelden niet met elkaar
maar herkenden verdriet uit
onze levens in tweeduizend jaar
wil melker
03/10/2004
Reacties op dit gedicht
| *Lia *: | Zondag, oktober 03, 2004 12:25 |
| gelijkgestemden ontmoeten elkaar ...ooit.. ik ga daar vanuit.. liefs, Lia |
|
| Elze Schollema: | Zondag, oktober 03, 2004 12:12 |
| ook al ''zien '' ze die spiegel,een dwaas begrijpt het nooit,hun ego is hun valse IK.maar jij was in het Zijn,en voelde haar pijn. Geweldig Hans heel mooi Groetjes,,,,,elze |
|
| *anneke*: | Zondag, oktober 03, 2004 10:47 |
| zoveel pijn, zoveel eenzaamheid.... liefs, namasté, An |
|
| Diane: | Zondag, oktober 03, 2004 10:05 |
| Prachtig, beschreven. Aan elkaar spiegelen is nooit goed. maar elkaars verdriet delen daarin tegen is het mooiste wat er bestaat. Liefs Diane | |
Over dit gedicht
| Auteur: wil melker |  
|
|
| Gecontroleerd door: Sheena | ||
| Gepubliceerd op: 03 oktober 2004 | ||
| Thema's: | ||