Na 6 lange jaren en een dochtertje van 6 maanden stond ik er weer alleen voor.
Waarom nou dacht ik? Maar hij... hij gaf geen kik.
Er was geen gevoel meer...
En daar stond ik dan heel teer..
Ik heb gevochten met alle krachten die ik had om hem uit mijn hoofd te zetten,En dat is me ook wel gelukt uiteindelijk...


Toch zal ik met hem moeten leren leven,en de gedachte daaraan doet mij ontzettend beven.
Maar ik weet dat het voor mijn dochtertje is dus hou ik me sterk,
Ik had niet gedacht dat het zo rot was zoveel werk..
Maar nu eindelijk na al die tijd daar was hij dan mijn nieuwe liefde mijn reddende engel..
Maar ook echt een bengel!
Wij gaan nu samen door het leven en is het niet meer alleen maar geven..
Zou ik hem dan eindelijk gevonden hebben?


Ik weet het niet...
Maar ik laat me niet tegenhouden en ga er toch voor,
want verlieft ja dat ben ik wel hoor!
Ik geef de liefde nog een kans en hoop dat ik nooit meer zo ongelukkig zal worden, en lang en gelukkig zal leven...
En toch weer een klein stukje van mijn hart kan geven.
Mijn liefste ik hou van je!!!!