Telkens...
Telkens ik aan je terug denk ,
schrijf ik hele bladen vol over jou.
Gaf ik jou al deze teksten,
dan zou ik je vele dozen vol moeten geven.
Telkens ik aan je terug denk ,
huil ik hele zakdoeken vol.
Gaf ik jou al mijn tranen,
dan zou ik je vele emmers vol moeten geven.
Telkens ik aan je terug denk ,
voel ik die warme gloed binnenin.
Gaf ik jou al mijn liefde,
dan gaf ik je me die vast terug,
want je hart ... wil me niet meer...
(ik poog te begrijpen wat ik
eigenlijk niet weten wil ...
if only ... )
Reacties op dit gedicht
| nes: | Maandag, oktober 11, 2004 19:11 |
| Sunset, dank je voor reactie maar toch ff dit... : het is niet zozeer het aanvaarden hoor. Had ik het nog niet aanvaard dan vond ik de kracht niet om erover te schrijven... Wat ik wou uitdrukken is : Radeloosheid en onbegrip waarom ben ik niet goed genoeg? Verdriet en gemis hoe kan iemand zoiets moois als liefde niet willen zien...? LiEfS *nes* |
|
| sunset: | Zondag, oktober 10, 2004 17:56 |
| Tja, 'aanvaarden' is dikwijls moeilijker dan je denkt. Mooi. Liefs / sunset |
|
| sté16: | Zondag, oktober 10, 2004 17:28 |
| oooh, zoo mooooi écht een pracht van een gedichtje héél herkenbaar ook en het is verschrikkellijk, dat gevoel... véél liefs en sterkte, sté (k) |
|
Over dit gedicht
| Auteur: nes | 
|
|
| Gecontroleerd door: Sheena | ||
| Gepubliceerd op: 10 oktober 2004 | ||
| Thema's: | ||