Wij leven onze eigen wereld
Wij leven onze eigen wereld
Geboren schijn je mij
Als ik je in mijn paradijs ontvoer
Waar heel jouw zijn mijn liefde schreeuwt
Jij lustvol drinkt van ’t levenselixir
En ik jouw hart gestolen
Verloren schijn je mij
Als jij verdrinkt in ogen
Jij ’t vuur van passie branden voelt
En ik je zacht op het mos neervlij
Lijfelijk de liefde wordt zoals bedoeld
Herboren schijn je mij
Als jij ons op herhaling stuurt
Wijl ik jou alles al gegeven
Jouw honger enkel stillen kan
Met ’t bieden van mijn leven
Gestorven schijnen wij
Wij leven onze eigen wereld
Waar wij aan honingzeeën rusten
De zon verwarmt onze naaktheid puur
Glimlacht om onze lusten.
**********
sunset 11-10-2004
**********
Reacties op dit gedicht
| scorpio-nb: | Dinsdag, oktober 12, 2004 08:11 |
| weer zo'n warme .... en dat op een frisse herfstdag. het kleurt de bomen nog mooier. | |
| *Lia *: | Maandag, oktober 11, 2004 16:40 |
| lusten.. naaktheid.. oi oi oi.. wel erg mooi neergezet.. liefs, Lia |
|
| Dario DV: | Maandag, oktober 11, 2004 13:51 |
| geboren schijn jij mij, als ik deze woorden lees. Mooiiiiiiiiiii!!! gr'jes, Dario |
|
| Oorlam: | Maandag, oktober 11, 2004 13:15 |
| mooi neergezet! | |
| Miss Rolzoen: | Maandag, oktober 11, 2004 09:41 |
| Zeer schitterend verwoord! Liefs |
|
Over dit gedicht
| Auteur: sunset | 
|
|
| Gecontroleerd door: Sheena | ||
| Gepubliceerd op: 11 oktober 2004 | ||
| Thema's: | ||