Nooit meer.
Nooit meer is voor altijd.
Altijd heeft geen eind
Net als mijn pijn geen eind leek te hebben.
Geen eind, dus altijd en voor altijd daar.
Eindeloos is te bestrijden.
Met eindeloos. Als dood. Zonder eind. Voor altijd.
Mis mij niet in dit leven, want ik zal dit leven ook niet missen.
Wees blij, want dat zal ik ook zijn.
Rouw niet, dat is het niet waard.
Lichten van het leven horen gelijktijdig te doven met de lichten van de ziel.
Maar dat licht brandde bij mij allang niet meer,
En mijn levenslicht zal ik zelf doven.
Rouw niet, huil niet, want dat is het niet waard.
Dat ben ik niet waard.
Reacties op dit gedicht
| Elizabethh: | Donderdag, november 11, 2004 13:18 |
| Tuurlijk ben je waard, Dat mag je nooit zeggen, waarom ik kan je uitleggen waarom... Als jij niet waard bent, dan is niemand waard en niemand ooit waard geweest.. Maar het is zker niet zo, je bent net zo belangrijk als ieder een... Je bent een druppel water in een wilde oceaan, als je dat zo wilt kijken, maar geloof me ook al zijn die golven te hoog voor het gevoel en ook als stroomt heel hard, maar toch die oceaan met zijn kracht, kan zich nooit redden, zonder die ene druppel |
|
| Elze Schollema: | Maandag, oktober 11, 2004 20:47 |
| na het lijden is er niets meer,alleen het ontastbare,je tijd komt vanzelf,maar zo lang je er bent is ieder leven meer waard dan wat ook,hou van jezelf,hou op met je verzet,laat de pijn de pijn maar zijn,kop op,,,sterkte,,,liefs,,,elze | |
Over dit gedicht
| Auteur: Findriël | 
|
|
| Gecontroleerd door: Sheena | ||
| Gepubliceerd op: 11 oktober 2004 | ||
| Thema's: | ||