Watersnood
opgedragen aan alle slachtoffers van overstromingen
natuurgeweld van welke aard ook
Watersnood
Het water dwaalt nog door het landschap
Rustig en kalm, zwart spiegelend glad
Moe gestreden tegen steen, hout, aarde
Die heftigheid heeft zij voor nu gehad
Zij kent de bloesems van de lente
De schaatsers op haar waterijs
En ook de vissers aan haar boorden
Haar vriendenwolken, natvol grijs
En in haar armen draagt zij lijken
Haar tranen zoet, met ’t zoute van verdriet
’Ga maar naar God’ zingt stil het water
’Naar boven dragen mag ik niet’
Zij heeft haar macht weer eens bewezen
De mens weer klein gemaakt en stil
En in de bedding ligt verwezen
Een watermonster, koud en kil.
**********
sunset 15-10-2004
**********
Reacties op dit gedicht
| scorpio-nb: | Dinsdag, oktober 26, 2004 08:23 |
| inderdaad. de natuur sterk en ontembaar. wij dienen dan ook respect te tonen. en niet denken dat wij "mens" supermachtig zijn! | |
| Fortune: | Vrijdag, oktober 15, 2004 18:28 |
| Wauw.. Mooi gebaar en prachtig neergezet zeg! Tja.. en hoe koud het in het kleine/lage Nederland ook is.. Laten wij nog maar ff genieten van onze droge voeten... liefs, Samantha |
|
| *Lia *: | Vrijdag, oktober 15, 2004 18:09 |
| bijzonder sterk verwoord... moi moi moi.. liefs, Lia |
|
| Lieverdje: | Vrijdag, oktober 15, 2004 15:28 |
| Prachtig gedaan! Liefs |
|
| juffie: | Vrijdag, oktober 15, 2004 15:19 |
| Goed hoor, je zit er meteen middenin. | |
| Martine Gieze: | Vrijdag, oktober 15, 2004 15:17 |
| diep onder de indruk!!! heel sterk en gevoelig neergezet...'k zou denken dat je het zelf hebt meegemaakt... liefs,Mart |
|
