Mijn hart is niet rood maar mijn hart is blauw.
Een zee van tranen, een zee van rouw.
Mijn leven zit gewoon vol verdriet.
Maar er is niemand die dat echt ziet.
Elke dag die nep lach op mijn gezicht.
Dat…dat is gewoon mijn plicht.
Gewoon niemand laten merken dat ik droevig ben.
Het is moeilijk maar ik weet zeker dat ik er aan wen.
Maar nooit, nooit zal ik echt gelukkig zijn.
Wand iedereen zal blij zijn als ik verdwijn.
Ik vraag me af waarom ik nog leef.
Ik ben toch blijven liggen op DE zeef.
Alles wat daar ligt is niet gelieft.
Toe haal me daar uit, alsjeblieft?

Kijk ik ben wie ik ben en wat ik wil zijn
Jullie pikken dat niet dat doet mij pijn
Voor jullie verander ik gewoon niet
ik ben zoals ik ben en wat je nu ziet!!!!!!!!!!!!!!