piekeren
Het piekeren
Begint s’nachts in bed
Ik ben dan alleen
En er is niemand die nog op mij let
Ik kijk door mijn tranen heen
In de duisternis
Ik vergelijk mijn leven
En zie wat ik allemaal mis
Ik denk dan steeds;
“ik ben overbodig”
Ze hebben genoeg aan elkaar
en hebben mij niet nodig
Ik word dan zo bang
en weet het gewoon niet meer
Het heden zo onzeker
en het verleden doet nog zo een zeer
Ik probeer mijn tranen te drogen
en de gedachten te stillen
En smoor de laatste kreten
door in mijn kussen te gillen
Begint s’nachts in bed
Ik ben dan alleen
En er is niemand die nog op mij let
Ik kijk door mijn tranen heen
In de duisternis
Ik vergelijk mijn leven
En zie wat ik allemaal mis
Ik denk dan steeds;
“ik ben overbodig”
Ze hebben genoeg aan elkaar
en hebben mij niet nodig
Ik word dan zo bang
en weet het gewoon niet meer
Het heden zo onzeker
en het verleden doet nog zo een zeer
Ik probeer mijn tranen te drogen
en de gedachten te stillen
En smoor de laatste kreten
door in mijn kussen te gillen
Reacties op dit gedicht
| *jessica*: | Zaterdag, oktober 23, 2004 19:19 |
| heey heel herkenbaar. maar echt keigaaf verwoord. knuf jessica |
|
| will hanssen: | Zaterdag, oktober 23, 2004 11:29 |
| Heel mooi en ontroerend geschreven Liefs, Will |
|
| Stefania: | Zaterdag, oktober 23, 2004 10:11 |
| heel herkenbaar voor me. Mooi beschreven. |
|
Over dit gedicht
| Auteur: Nienna Ancalmon | 
|
|
| Gecontroleerd door: Firebolt | ||
| Gepubliceerd op: 23 oktober 2004 | ||
| Thema's: | ||