de toekomst moet nog komen..
het verleden is geweest..
tranen die bleven stromen..
en ik haatte mezelf het meest..
stapje voor stapje gaat alles wat beter..
zie ik weer nut in het leven...
hoe vaak wou ik opgeven?
mijn vriendje heeft het uitgemaakt..
pijnlijk verdriet dat heeft me diep geraakt..
niet meer willen eten.. dunner worden dag naar dag..
nu kan ik er weer beter tegen aan..
en op mijn gezicht vertoont zich vaker een lach..
nog vaak moeilijke gedachtens van verdriet en veel pijn..
maar ik ben aan t knokke voor t leven...
en wil me eigen ik weer zijn..
lang depressief geweest en zoeken naar mezelf..
ik dacht hier kom ik nooit meer uit..
beetje bij beetje meer in jezelf geloven...
langzaam gaat je verdriet dan doven...
het duurt allemaal een lange tijd..
maar ik weet dat ik nooit op moet houden met de strijdt..
ik ben nu ook iets kwijt waar ik veel van houd...
maar alles wat ik nu heb wil ik niet missen voor geen goud.
ik moet genieten van dit leven.. het nut er in zien..
ik wil worden wie ik ben...
met vallen op staan...
met pijn en verdriet...
met lachen en een traan...
IK BEN ER VOOR AAN HET KNOKKEN!!
ZODAT IEDEREEN HET ZIET!!!!!!