..hoe ik me voel..
ik kan het niet verwoorden...
pijn,haat en verdriet is zo herkenbaar
maar tranen willen niet vloeien,het is alsof ze opslot zitten en nooit meer vrij kunnen
dan si er nog dat ene speciale meisje
ik hou zoveel van haar
wrm moete ze haar nu breken,ze kan het niet meer aan
ze heeft 1keer enorm hard pijn gedaan
ze wou weg weg van hier,ze kon het niet meer aan
ik ben zo bang geweest,bang als een klein kind
ze is gebleven,ik was opgelucht
maar nu
ze heeft nog steeds zoveel pijn
ik vind het niet meer fijn
enkel mijn hulp en vriendschap kan ik haar geven
maar dat si niet genoeg
ze gaat aan alles kapot
eens zal er die dag zijn dat ze met de noorderzon is vertrokken,dat ze verlost is van die ene persoon die haar leven zo heeft verkloot
alles heeft ze er voor gedaan
enkel pijn heeft ze in de plaats gekregen
mijn leifde en vriendschap zijn niet egnoeg,het dringt niet tot haar door
het maakt mij zo down van verdriet...
ze is zo een mooie,leive vriendin
haar verliezen
ik wil het niet
laat de nachtmerrie voor haar stoppen......