Elke dag weer opnieuw opstaan,
en twijfelen,
is het vandaag de dag dat ik het zal doen?
Elke dag zie ik haar weer, met een blik in haar ogen,
de ene keer is het zoals haat,
de andere keer als medeleven
ik heb met haar gepraat, niet over de dingen waar we moesten over praten, niet over mijn 'down lopen'
ik voelde mij schuldig dat ik het niet gedaan had,
dus klapte ik mijn mes open en sneed
misschien beseft ze pas dat ik haar liever zie dan mn leven
als ik in een kist in de kerk lig,
ze zal schuldgevoel hebben, maar zal ze mij missen?
eerlijk gezegd, ik denk het niet