Ik ben naast mens toch ook nog man
Ik ben naast mens toch ook nog man
'k Voel de beklemming op mijn borst
waar 't keurslijf mij gevangen
De zware last, door mij getorst
van 't eeuwige verlangen
'k Ben soms zo moe en radeloos
als hunkering wordt te groot
'k Straf me dan zelf genadeloos
en wens de man in mij de dood
Want 'k weet niet waar ik rusten kan
Of zelfs mezelf mag zijn
Ik ben naast mens toch ook nog man
En dat te voelen doet soms pijn.
**********
sunset 27-06-2002
**********
Reacties op dit gedicht
| Rian: | Woensdag, november 17, 2004 22:56 |
| Stil....mooi..maarik vind even de juiste woorden niet. Liefs Rian |
|
| Glen: | Woensdag, november 17, 2004 20:56 |
| Alsof je niet meer thuis bent in je eigen lijf, niet meer op de goede plaats. Rust krijg je later nog genoeg, het is de rust binnenin die jou goed zou doen, sunset. |
|
| kokkie: | Woensdag, november 17, 2004 13:42 |
| zeer herkenbaar gevoel en zeer mooi neergezet liefs Angela |
|
| MVL: | Woensdag, november 17, 2004 12:50 |
| Wens toch alsjeblieft jezelf te zijn bij wat je doet Bij wat je zegt, voelt, wilt en geeft Bij wat je mag of moet. Niet voor een ieder weggelegd; Jezelf zijn is een grote kunst Vecht, zoek en bewijs jezelf Deze eer, ja deze gunst! Je hebt het mooi verwoord! Groetje. |
|
| Lieverdje: | Woensdag, november 17, 2004 12:23 |
| Schitterend neergezet! Blijf steeds jezelf waar je ook bent! Liefs |
|
Over dit gedicht
| Auteur: sunset | 
|
|
| Gecontroleerd door: Sheena | ||
| Gepubliceerd op: 17 november 2004 | ||
| Thema's: | ||